Utwardzanie skóry

Jak prawie w każdym wypadku, istnieje wiele sposobów na osiągniecie pożądanego celu, tak i tutaj istnieje wiele technik utwardzania skóry.

Porady praktyczne

Podstawowa metoda polega na zanurzaniu skóry w rozgrzanym wosku pszczelim.

  • Skóra nie powinna być nazbyt przeschnięta,
  • najlepiej by skóra była garbowana garbnikami roślinnymi,
  • wosk powinien być możliwie gorący, acz poniżej temperatury wrzenia (ok. 340°C), należy pamiętać że niektóre substancje lotne z wosku są palne już powyżej 210°C,
  • skórę należy zanurzyć na kilkanaście do kilkudziesięciu sekund (zależnie od grubości) w wosku, po czym wyciągnąć i ukształtować (jeśli nie była uformowana wcześniej),
  • ewentualne pozostałości wosku na licu skóry można ponownie rozpuścić i/lub wetrzeć szmatką.

Cały proces wpływa na kolor skóry, może wpłynąć na jej rozmiar - źle dobrana temperatura wosku lub czas zanurzenia może odkształcić/wypaczyć przedmiot.

Źródła

... Dlatego właśnie warto przytoczyć rezultaty eksperymentu, który podjęto w celu ustalenia techniki wykonania tarczy pochodzącej, co prawda, z zupełnie innego czasu i terytorium, ale — jak wolno sądzić — zabiegi stosowane w średniowieczu podczas obróbki surowca skórzanego mają wielowiekową tradycję. Asumpt do badań dała całkowicie skórzana okrągła tarcza z VIII wieku p.n.e. odkryta na Islandii. Zastanawiano się, w jaki sposób można zapewnić właściwą twardość i wytrzymałość skóry. Okazało się, że najodpowiedniejsza była skóra bydlęca garbowana korą dębową, kasztanową lub sosnową przez moczenie w roztworze, a następnie oliwienie wilgotnych powierzchni. Z kolei podgrzewano ją w wodzie o temperaturze około 80°C. Stwierdzono, że tarcza sporządzona z tak przygotowanego surowca nie odkształca się, nie gnije i staje się bardziej odporna na ciosy niżli okaz wykonany z blachy miedzianej o grubości trzech milimetrów.[1]

— "Polska technika wojskowa do 1500 roku", red. Andrzeja Nadolskiego, Warszawa 1994r., strona 244

Patrz także

Przypisy

  1. Andrzej Nadolski: Polska technika wojskowa do 1500 roku. 1994, s. 244.