Sproszkowane mumie - Historia wersji

Sauron o 20:56, 29 sty 2012

2012-01-29T20:56:38Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:56, 29 sty 2012
Linia 5:		Linia 5:
	W średniowieczu, gdy w Europie panował zabobon, Arabowie potrafili skutecznie leczyć rozmaite schorzenia, stosując pigułki, ekstrakty, syropy czy wody aromatyczne. Co więcej, oddzielili farmację od medycyny, rozpowszechnili proces destylacji, rozwinęli chirurgię oraz chemię. A jednak to właśnie oni przyczynili się do „stworzenia" jednego z najbardziej odrażających leków w dziejach medycyny, a jednocześnie przez setki lat niezwykle cenionego „panaceum" - sproszkowanej mumii.		W średniowieczu, gdy w Europie panował zabobon, Arabowie potrafili skutecznie leczyć rozmaite schorzenia, stosując pigułki, ekstrakty, syropy czy wody aromatyczne. Co więcej, oddzielili farmację od medycyny, rozpowszechnili proces destylacji, rozwinęli chirurgię oraz chemię. A jednak to właśnie oni przyczynili się do „stworzenia" jednego z najbardziej odrażających leków w dziejach medycyny, a jednocześnie przez setki lat niezwykle cenionego „panaceum" - sproszkowanej mumii.

	Kiedy w 640 r. Persowie najechali Egipt, natrafili na liczne zabalsamowane i owinięte bandażami ciała zmarłych, nazywane przez Egipcjan ''sah''. Sugerując się ich ciemną barwą, uznali, że tamtejsi ludzie na wzór Rzymian i Greków wykorzystywali do preparacji zwłok bitumin - substancję o nazwie ''mum'', podobną do smoły. Z tego powodu mówili na te szczątki ''mumiya'', czyli „zachowane przez bitumin". Oczywiście mylili się. W rzeczywistości Egipcjanie używali do mumifikacji innych substancji, a bitumin nie był dostępny na terenie ich państwa (do mumifikacji zwłok wykorzystywali go jedynie Grecy i Rzymianie, a i to niezwykle rzadko). W późniejszym czasie, wskutek błędnego tłumaczenia tekstów arabskich, słowa mumia, określającego zabalsamowane zwłoki, zaczęto używać zamiennie ze słowem ''mum''.		Kiedy w 640 r. Persowie najechali Egipt, natrafili na liczne zabalsamowane i owinięte bandażami ciała zmarłych, nazywane przez Egipcjan ''sah''. Sugerując się ich ciemną barwą, uznali, że tamtejsi ludzie na wzór Rzymian i Greków wykorzystywali do preparacji zwłok [[wikipedia:pl:Bitumy\|bitumin]] - substancję o nazwie ''mum'', podobną do smoły. Z tego powodu mówili na te szczątki ''mumiya'', czyli „zachowane przez bitumin". Oczywiście mylili się. W rzeczywistości Egipcjanie używali do mumifikacji innych substancji, a [[wikipedia:pl:Bitumy\|bitumin]] nie był dostępny na terenie ich państwa (do mumifikacji zwłok wykorzystywali go jedynie Grecy i Rzymianie, a i to niezwykle rzadko). W późniejszym czasie, wskutek błędnego tłumaczenia tekstów arabskich, słowa mumia, określającego zabalsamowane zwłoki, zaczęto używać zamiennie ze słowem ''mum''.

	Bitumin (bitumen) bardzo ceniono w medycynie arabskiej. Była to mieszanina węglowodorów i różnych substancji organicznych. Pozyskiwano ją w górach Persji. nad Morzem Czerwonym oraz nad Morzem Czarnym i stosowano do tamowania krwotoków, leczenia złamań,wysypek, wrzodów, bólu gardła i wielu innych dolegliwości. Ponieważ naturalny bitumin był rzadko spotykany, a przez to niezwykle drogi, perscy medycy z XI w. zaczęli zalecać, żeby zamiast niego wykorzystywać ten pozyskany z egipskich mumii. Handel zmumifikowanymi zwłokami rozpowszechnił się więc na Bliskim Wschodzie, aż w końcu dotarł do Europy, gdzie błędne przekonanie o leczniczych właściwościach sproszkowanej mumii utrwaliło się na setki lat. Właściwie nikogo nie odpychała świadomość spożywania ludzkich ciał.		[[wikipedia:pl:Bitumy\|Bitumin (bitumen)]] bardzo ceniono w medycynie arabskiej. Była to mieszanina węglowodorów i różnych substancji organicznych. Pozyskiwano ją w górach Persji. nad Morzem Czerwonym oraz nad Morzem Czarnym i stosowano do tamowania krwotoków, leczenia złamań,wysypek, wrzodów, bólu gardła i wielu innych dolegliwości. Ponieważ naturalny bitumin był rzadko spotykany, a przez to niezwykle drogi, perscy medycy z [[XI]] w. zaczęli zalecać, żeby zamiast niego wykorzystywać ten pozyskany z egipskich mumii. Handel zmumifikowanymi zwłokami rozpowszechnił się więc na Bliskim Wschodzie, aż w końcu dotarł do Europy, gdzie błędne przekonanie o leczniczych właściwościach sproszkowanej mumii utrwaliło się na setki lat. Właściwie nikogo nie odpychała świadomość spożywania ludzkich ciał.

	W [[XV]] w. proszek z mumii stał się powszechnie uznanym remedium na niemalże wszystkie schorzenia. Stosowano go na epilepsję, niestrawność, ropnie, wykwity skórne, złamania, wstrząs mózgu, paraliż, migrenę, zawroty głowy, plucie krwią, problemy z gardłem, kaszel, bóle w piersiach, zatrucia, dyzenterię, niedomagania wątroby i śledziony, niepłodność u kobiet oraz boi zębów i stawów. W rzeczywistości niczego nie leczył. Wywoływał jednak natychmiastowe nudności, co odwracało uwagę chorego od rzeczywistych przypadłości. Często był też łączony z wywarem z ziół (np. na wzdęcia mieszano go z wywarem z kminku), które pomagały choremu. jednak poprawa zdrowia nie miała nic wspólnego		W [[XV]] w. proszek z mumii stał się powszechnie uznanym remedium na niemalże wszystkie schorzenia. Stosowano go na epilepsję, niestrawność, ropnie, wykwity skórne, złamania, wstrząs mózgu, paraliż, migrenę, zawroty głowy, plucie krwią, problemy z gardłem, kaszel, bóle w piersiach, zatrucia, dyzenterię, niedomagania wątroby i śledziony, niepłodność u kobiet oraz boi zębów i stawów. W rzeczywistości niczego nie leczył. Wywoływał jednak natychmiastowe nudności, co odwracało uwagę chorego od rzeczywistych przypadłości. Często był też łączony z wywarem z ziół (np. na wzdęcia mieszano go z wywarem z kminku), które pomagały choremu. jednak poprawa zdrowia nie miała nic wspólnego
Linia 18:		Linia 18:
	W XVI-XVIII w. mumie można było łatwo znaleźć na aptecznych półkach lub w prywatnych kolekcjach różnych niezwykłych przedmiotów nazywanych gabinetami osobliwości. Początkowo publiczne odwijanie mumii urządzano dla rozrywki. Dopiero później zabalsamowane zwłoki zaczęli badać paleopatolodzy, naukowcy zajmujący się badaniem schorzeń występujących u ludzi w czasach historycznych. Najprawdopodobniej jednego z pierwszych takich „rozrywkowych" rozwinięć dokonano w 1658 r. w pewnej wrocławskiej aptece. To wydarzenie opisał dokładnie niemiecki dramatopisarz i poeta, Andreas Gryphius, w traktacie „Mumiae Wratislavienses" z 1662 r. Rozwinięcie i sekcję mumii egipskiej przeprowadzono w asyście kilku wrocławskich lekarzy w podmiejskiej siedzibie Jakuba Krausego, farmaceuty i medyka, właściciela mumii oraz apteki Pod Murzynem, mieszczącej się przy dzisiejszym placu Solnym we Wrocławiu. W swoich zbiorach Krause miał trzy mumie, zachowane w różnym stanie, pochodzące z gabinetu osobliwości wrocławskiego medyka i botanika, Laurentiusa Scholza von Rosenau (1552-1599). Po jego śmierci całą kolekcję zakupił Christian Krause, ojciec Jakuba, który w końcu przekazał ją synowi.		W XVI-XVIII w. mumie można było łatwo znaleźć na aptecznych półkach lub w prywatnych kolekcjach różnych niezwykłych przedmiotów nazywanych gabinetami osobliwości. Początkowo publiczne odwijanie mumii urządzano dla rozrywki. Dopiero później zabalsamowane zwłoki zaczęli badać paleopatolodzy, naukowcy zajmujący się badaniem schorzeń występujących u ludzi w czasach historycznych. Najprawdopodobniej jednego z pierwszych takich „rozrywkowych" rozwinięć dokonano w 1658 r. w pewnej wrocławskiej aptece. To wydarzenie opisał dokładnie niemiecki dramatopisarz i poeta, Andreas Gryphius, w traktacie „Mumiae Wratislavienses" z 1662 r. Rozwinięcie i sekcję mumii egipskiej przeprowadzono w asyście kilku wrocławskich lekarzy w podmiejskiej siedzibie Jakuba Krausego, farmaceuty i medyka, właściciela mumii oraz apteki Pod Murzynem, mieszczącej się przy dzisiejszym placu Solnym we Wrocławiu. W swoich zbiorach Krause miał trzy mumie, zachowane w różnym stanie, pochodzące z gabinetu osobliwości wrocławskiego medyka i botanika, Laurentiusa Scholza von Rosenau (1552-1599). Po jego śmierci całą kolekcję zakupił Christian Krause, ojciec Jakuba, który w końcu przekazał ją synowi.

	--		----
	[[Kategoria:Medycyna]]		[[Kategoria:Medycyna]]

Sauron o 20:54, 29 sty 2012

2012-01-29T20:54:11Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:54, 29 sty 2012
Linia 1:		Linia 1:
	Jest to fragment artykułu "Mumia na receptę" autorstwa Agnieszki Tomaszewskiej i Agnieszki Żelaźniewicz z miesięcznika "Wiedza i Życie", luty 2012r., str. 58-61.		Jest to w całości fragment artykułu "Mumia na receptę" autorstwa Agnieszki Tomaszewskiej i Agnieszki Żelaźniewicz z miesięcznika "Wiedza i Życie", luty 2012r., str. 58-61.

	W średniowieczu, gdy w Europie panował zabobon, Arabowie potrafili skutecznie leczyć rozmaite schorzenia, stosując pigułki, ekstrakty, syropy czy wody aromatyczne. Co więcej, oddzielili farmację od medycyny, rozpowszechnili proces destylacji, rozwinęli chirurgię oraz chemię. A jednak to właśnie oni przyczynili się do „stworzenia" jednego z najbardziej odrażających leków w dziejach medycyny, a jednocześnie przez setki lat niezwykle cenionego „panaceum"- sproszkowanej mumii.		== Sproszkowane mumie ==

			W średniowieczu, gdy w Europie panował zabobon, Arabowie potrafili skutecznie leczyć rozmaite schorzenia, stosując pigułki, ekstrakty, syropy czy wody aromatyczne. Co więcej, oddzielili farmację od medycyny, rozpowszechnili proces destylacji, rozwinęli chirurgię oraz chemię. A jednak to właśnie oni przyczynili się do „stworzenia" jednego z najbardziej odrażających leków w dziejach medycyny, a jednocześnie przez setki lat niezwykle cenionego „panaceum" - sproszkowanej mumii.

	Kiedy w 640 r. Persowie najechali Egipt, natrafili na liczne zabalsamowane i owinięte bandażami ciała zmarłych, nazywane przez Egipcjan ''sah''. Sugerując się ich ciemną barwą, uznali, że tamtejsi ludzie na wzór Rzymian i Greków wykorzystywali do preparacji zwłok bitumin - substancję o nazwie ''mum'', podobną do smoły. Z tego powodu mówili na te szczątki ''mumiya'', czyli „zachowane przez bitumin". Oczywiście mylili się. W rzeczywistości Egipcjanie używali do mumifikacji innych substancji, a bitumin nie był dostępny na terenie ich państwa (do mumifikacji zwłok wykorzystywali go jedynie Grecy i Rzymianie, a i to niezwykle rzadko). W późniejszym czasie, wskutek błędnego tłumaczenia tekstów arabskich, słowa mumia, określającego zabalsamowane zwłoki, zaczęto używać zamiennie ze słowem ''mum''.		Kiedy w 640 r. Persowie najechali Egipt, natrafili na liczne zabalsamowane i owinięte bandażami ciała zmarłych, nazywane przez Egipcjan ''sah''. Sugerując się ich ciemną barwą, uznali, że tamtejsi ludzie na wzór Rzymian i Greków wykorzystywali do preparacji zwłok bitumin - substancję o nazwie ''mum'', podobną do smoły. Z tego powodu mówili na te szczątki ''mumiya'', czyli „zachowane przez bitumin". Oczywiście mylili się. W rzeczywistości Egipcjanie używali do mumifikacji innych substancji, a bitumin nie był dostępny na terenie ich państwa (do mumifikacji zwłok wykorzystywali go jedynie Grecy i Rzymianie, a i to niezwykle rzadko). W późniejszym czasie, wskutek błędnego tłumaczenia tekstów arabskich, słowa mumia, określającego zabalsamowane zwłoki, zaczęto używać zamiennie ze słowem ''mum''.

Sauron o 20:52, 29 sty 2012

2012-01-29T20:52:32Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:52, 29 sty 2012
Linia 1:		Linia 1:
			Jest to fragment artykułu "Mumia na receptę" autorstwa Agnieszki Tomaszewskiej i Agnieszki Żelaźniewicz z miesięcznika "Wiedza i Życie", luty 2012r., str. 58-61.

	W średniowieczu, gdy w Europie panował zabobon, Arabowie potrafili skutecznie leczyć rozmaite schorzenia, stosując pigułki, ekstrakty, syropy czy wody aromatyczne. Co więcej, oddzielili farmację od medycyny, rozpowszechnili proces destylacji, rozwinęli chirurgię oraz chemię. A jednak to właśnie oni przyczynili się do „stworzenia" jednego z najbardziej odrażających leków w dziejach medycyny, a jednocześnie przez setki lat niezwykle cenionego „panaceum"- sproszkowanej mumii.		W średniowieczu, gdy w Europie panował zabobon, Arabowie potrafili skutecznie leczyć rozmaite schorzenia, stosując pigułki, ekstrakty, syropy czy wody aromatyczne. Co więcej, oddzielili farmację od medycyny, rozpowszechnili proces destylacji, rozwinęli chirurgię oraz chemię. A jednak to właśnie oni przyczynili się do „stworzenia" jednego z najbardziej odrażających leków w dziejach medycyny, a jednocześnie przez setki lat niezwykle cenionego „panaceum"- sproszkowanej mumii.

	Kiedy w 640 r. Persowie najechali Egipt, natrafili na liczne zabalsamowane i owinięte bandażami ciała zmarłych, nazywane przez Egipcjan sah. Sugerując się ich ciemną barwą, uznali, że tamtejsi ludzie na wzór Rzymian i Greków wykorzystywali do preparacji zwłok bitumin - substancję o nazwie mum, podobną do smoły. Z tego powodu mówili na te szczątki mumiya, czyli „zachowane przez bitumin". Oczywiście mylili się. W ~~rze czywistości~~ Egipcjanie używali do mumifikacji innych substancji, a bitumin nie był dostępny na terenie ich państwa (do mumifikacji zwłok wykorzystywali go jedynie Grecy i Rzymianie, a i to niezwykle rzadko). W ~~póż niejszym~~ czasie, wskutek błędnego tłumaczenia tekstów arabskich, słowa mumia, określającego zabalsamowane zwłoki, zaczęto używać zamiennie ze słowem mum		Kiedy w 640 r. Persowie najechali Egipt, natrafili na liczne zabalsamowane i owinięte bandażami ciała zmarłych, nazywane przez Egipcjan ''sah''. Sugerując się ich ciemną barwą, uznali, że tamtejsi ludzie na wzór Rzymian i Greków wykorzystywali do preparacji zwłok bitumin - substancję o nazwie ''mum'', podobną do smoły. Z tego powodu mówili na te szczątki ''mumiya'', czyli „zachowane przez bitumin". Oczywiście mylili się. W rzeczywistości Egipcjanie używali do mumifikacji innych substancji, a bitumin nie był dostępny na terenie ich państwa (do mumifikacji zwłok wykorzystywali go jedynie Grecy i Rzymianie, a i to niezwykle rzadko). W późniejszym czasie, wskutek błędnego tłumaczenia tekstów arabskich, słowa mumia, określającego zabalsamowane zwłoki, zaczęto używać zamiennie ze słowem ''mum''.
	Bitumin (bitumen) bardzo ceniono w medycynie arabskiej. Była to mieszanina węglowodorów i różnych substancji organicznych. Pozyskiwano ją w górach Persji. nad Morzem Czerwonym oraz nad Morzem Czarnym i stosowano do tamowania krwotoków, leczenia złamań,wysypek, wrzodów, bólu gardła i wielu innych dolegliwości. Ponieważ naturalny bitumin był rzadko spotykany, a przez to niezwykle drogi, perscy medycy z XI w. zaczęli zalecać, żeby zamiast niego wykorzystywać ten pozyskany z egipskich mumii. Handel zmumifikowanymi ~~zwło- kami~~ rozpowszechnił się więc na Bliskim Wschodzie, aż w końcu dotarł do Europy, gdzie błędne przekonanie o leczniczych właściwościach sproszkowanej mumii utrwaliło się na setki lat. Właściwie nikogo nie odpychała świadomość spożywania ludzkich ciał.
	W XV w. proszek z mumii stał się powszechnie uznanym remedium na niemalże wszystkie schorzenia. Stosowano go na epilepsję, niestrawność, ropnie, wykwity skórne, złamania, wstrząs mózgu, paraliż, migrenę, zawroty głowy, plucie krwią, problemy z gardłem, kaszel, bóle w piersiach, zatrucia, dyzenterię, niedomagania wątroby i śledziony, niepłodność u kobiet oraz boi zębów i stawów. W rzeczywistości niczego nie leczył. Wywoływał jednak natychmiastowe nudności, co odwracało uwagę chorego od rzeczywistych przypadłości. Często był też łączony z wywarem z ziół (np. na wzdęcia mieszano go z wywarem z kminku), które pomagały choremu. jednak poprawa zdrowia nie miała nic wspólnego		Bitumin (bitumen) bardzo ceniono w medycynie arabskiej. Była to mieszanina węglowodorów i różnych substancji organicznych. Pozyskiwano ją w górach Persji. nad Morzem Czerwonym oraz nad Morzem Czarnym i stosowano do tamowania krwotoków, leczenia złamań,wysypek, wrzodów, bólu gardła i wielu innych dolegliwości. Ponieważ naturalny bitumin był rzadko spotykany, a przez to niezwykle drogi, perscy medycy z XI w. zaczęli zalecać, żeby zamiast niego wykorzystywać ten pozyskany z egipskich mumii. Handel zmumifikowanymi zwłokami rozpowszechnił się więc na Bliskim Wschodzie, aż w końcu dotarł do Europy, gdzie błędne przekonanie o leczniczych właściwościach sproszkowanej mumii utrwaliło się na setki lat. Właściwie nikogo nie odpychała świadomość spożywania ludzkich ciał.

			W [[XV]] w. proszek z mumii stał się powszechnie uznanym remedium na niemalże wszystkie schorzenia. Stosowano go na epilepsję, niestrawność, ropnie, wykwity skórne, złamania, wstrząs mózgu, paraliż, migrenę, zawroty głowy, plucie krwią, problemy z gardłem, kaszel, bóle w piersiach, zatrucia, dyzenterię, niedomagania wątroby i śledziony, niepłodność u kobiet oraz boi zębów i stawów. W rzeczywistości niczego nie leczył. Wywoływał jednak natychmiastowe nudności, co odwracało uwagę chorego od rzeczywistych przypadłości. Często był też łączony z wywarem z ziół (np. na wzdęcia mieszano go z wywarem z kminku), które pomagały choremu. jednak poprawa zdrowia nie miała nic wspólnego
	z działaniem „cudownego" specyfiku.		z działaniem „cudownego" specyfiku.
	Wśród sławnych osób stosujących ten medykament można wymienić filozofa Francisa Bacona (1561-1626), mającego zwyczaj nawet przysięgać na proszek z mumii. Albo króla Francji, Franciszka II Walezjusza, który nigdy nie wyruszał na bitwę bez torebki wypełnionej proszkiem z mumii i rabarbaru - w razie zranienia należało mu ten specyfik natychmiast zaaplikować. Jeszcze w XIX w. ~~szc\ch~~ perski przesłał ~~krolowej~~ Wiktorii niewielkie ilości mum jako niezwykle cenny podarek.
	Ponieważ dość szybko popyt na „lek" znacznie przewyższył podaż, proszek stał się tak cenny, że nawet funkcjonował jako środek płatniczy. Kupcy zaczęli wówczas sami ~~robie~~ mumie, skupując zwłoki straconych kryminalistów czy bezdomnych. Takie fałszywe mumie stały się szalenie powszechne.		Wśród sławnych osób stosujących ten medykament można wymienić filozofa Francisa Bacona (1561-1626), mającego zwyczaj nawet przysięgać na proszek z mumii. Albo króla Francji, Franciszka II Walezjusza, który nigdy nie wyruszał na bitwę bez torebki wypełnionej proszkiem z mumii i rabarbaru - w razie zranienia należało mu ten specyfik natychmiast zaaplikować. Jeszcze w XIX w. szach perski przesłał królowej Wiktorii niewielkie ilości ''mum'' jako niezwykle cenny podarek.
			Ponieważ dość szybko popyt na „lek" znacznie przewyższył podaż, proszek stał się tak cenny, że nawet funkcjonował jako środek płatniczy. Kupcy zaczęli wówczas sami robić mumie, skupując zwłoki straconych kryminalistów czy bezdomnych. Takie fałszywe mumie stały się szalenie powszechne.

	== Odwijanie mumii ==		== Odwijanie mumii ==
	W ~~XYI~~-XVIII w. mumie można było łatwo znaleźć na aptecznych półkach lub w prywatnych kolekcjach różnych niezwykłych przedmiotów nazywanych gabinetami osobliwości. Początkowo publiczne odwijanie mumii ~~urzadzano~~ dla rozrywki. Dopiero później zabalsamowane zwłoki zaczęli badać paleopatolodzy, naukowcy zajmujący się badaniem schorzeń występujących u ludzi w czasach historycznych. Najprawdopodobniej jednego z pierwszych takich „rozrywkowych" rozwinięć dokonano w 1658 r. w pewnej wrocławskiej aptece. To wydarzenie opisał dokładnie niemiecki ~~dramatopi- sarz~~ i poeta, Andreas Gryphius, w traktacie „Mumiae Wratislavienses" z 1662 r. Rozwinięcie i sekcję mumii egipskiej przeprowadzono w asyście kilku wrocławskich lekarzy w podmiejskiej siedzibie Jakuba ~~Krause- go~~, farmaceuty i medyka, właściciela mumii oraz apteki Pod Murzynem, mieszczącej się przy dzisiejszym placu Solnym we Wrocławiu. W swoich zbiorach Krause miał trzy mumie, zachowane w różnym stanie, pochodzące z gabinetu osobliwości wrocławskiego medyka i botanika, Laurentiusa Scholza von Rosenau (1552-1599). Po jego śmierci całą kolekcję zakupił Christian Krause, ojciec Jakuba, który w końcu przekazał ją synowi.		W XVI-XVIII w. mumie można było łatwo znaleźć na aptecznych półkach lub w prywatnych kolekcjach różnych niezwykłych przedmiotów nazywanych gabinetami osobliwości. Początkowo publiczne odwijanie mumii urządzano dla rozrywki. Dopiero później zabalsamowane zwłoki zaczęli badać paleopatolodzy, naukowcy zajmujący się badaniem schorzeń występujących u ludzi w czasach historycznych. Najprawdopodobniej jednego z pierwszych takich „rozrywkowych" rozwinięć dokonano w 1658 r. w pewnej wrocławskiej aptece. To wydarzenie opisał dokładnie niemiecki dramatopisarz i poeta, Andreas Gryphius, w traktacie „Mumiae Wratislavienses" z 1662 r. Rozwinięcie i sekcję mumii egipskiej przeprowadzono w asyście kilku wrocławskich lekarzy w podmiejskiej siedzibie Jakuba Krausego, farmaceuty i medyka, właściciela mumii oraz apteki Pod Murzynem, mieszczącej się przy dzisiejszym placu Solnym we Wrocławiu. W swoich zbiorach Krause miał trzy mumie, zachowane w różnym stanie, pochodzące z gabinetu osobliwości wrocławskiego medyka i botanika, Laurentiusa Scholza von Rosenau (1552-1599). Po jego śmierci całą kolekcję zakupił Christian Krause, ojciec Jakuba, który w końcu przekazał ją synowi.

			--
			[[Kategoria:Medycyna]]

Sauron: Utworzył nową stronę „W średniowieczu, gdy w Europie panował zabobon, Arabowie potrafili skutecznie leczyć rozmaite schorzenia, stosując pigułki, ekstrakty, syropy czy wody aromatyczn...”

2012-01-29T16:38:56Z

Utworzył nową stronę „W średniowieczu, gdy w Europie panował zabobon, Arabowie potrafili skutecznie leczyć rozmaite schorzenia, stosując pigułki, ekstrakty, syropy czy wody aromatyczn...”

Nowa strona

W średniowieczu, gdy w Europie panował zabobon, Arabowie potrafili skutecznie leczyć rozmaite schorzenia, stosując pigułki, ekstrakty, syropy czy wody aromatyczne. Co więcej, oddzielili farmację od medycyny, rozpowszechnili proces destylacji, rozwinęli chirurgię oraz chemię. A jednak to właśnie oni przyczynili się do „stworzenia" jednego z najbardziej odrażających leków w dziejach medycyny, a jednocześnie przez setki lat niezwykle cenionego „panaceum"- sproszkowanej mumii.

Kiedy w 640 r. Persowie najechali Egipt, natrafili na liczne zabalsamowane i owinięte bandażami ciała zmarłych, nazywane przez Egipcjan sah. Sugerując się ich ciemną barwą, uznali, że tamtejsi ludzie na wzór Rzymian i Greków wykorzystywali do preparacji zwłok bitumin - substancję o nazwie mum, podobną do smoły. Z tego powodu mówili na te szczątki mumiya, czyli „zachowane przez bitumin". Oczywiście mylili się. W rze czywistości Egipcjanie używali do mumifikacji innych substancji, a bitumin nie był dostępny na terenie ich państwa (do mumifikacji zwłok wykorzystywali go jedynie Grecy i Rzymianie, a i to niezwykle rzadko). W póż niejszym czasie, wskutek błędnego tłumaczenia tekstów arabskich, słowa mumia, określającego zabalsamowane zwłoki, zaczęto używać zamiennie ze słowem mum
Bitumin (bitumen) bardzo ceniono w medycynie arabskiej. Była to mieszanina węglowodorów i różnych substancji organicznych. Pozyskiwano ją w górach Persji. nad Morzem Czerwonym oraz nad Morzem Czarnym i stosowano do tamowania krwotoków, leczenia złamań,wysypek, wrzodów, bólu gardła i wielu innych dolegliwości. Ponieważ naturalny bitumin był rzadko spotykany, a przez to niezwykle drogi, perscy medycy z XI w. zaczęli zalecać, żeby zamiast niego wykorzystywać ten pozyskany z egipskich mumii. Handel zmumifikowanymi zwło- kami rozpowszechnił się więc na Bliskim Wschodzie, aż w końcu dotarł do Europy, gdzie błędne przekonanie o leczniczych właściwościach sproszkowanej mumii utrwaliło się na setki lat. Właściwie nikogo nie odpychała świadomość spożywania ludzkich ciał.
W XV w. proszek z mumii stał się powszechnie uznanym remedium na niemalże wszystkie schorzenia. Stosowano go na epilepsję, niestrawność, ropnie, wykwity skórne, złamania, wstrząs mózgu, paraliż, migrenę, zawroty głowy, plucie krwią, problemy z gardłem, kaszel, bóle w piersiach, zatrucia, dyzenterię, niedomagania wątroby i śledziony, niepłodność u kobiet oraz boi zębów i stawów. W rzeczywistości niczego nie leczył. Wywoływał jednak natychmiastowe nudności, co odwracało uwagę chorego od rzeczywistych przypadłości. Często był też łączony z wywarem z ziół (np. na wzdęcia mieszano go z wywarem z kminku), które pomagały choremu. jednak poprawa zdrowia nie miała nic wspólnego
z działaniem „cudownego" specyfiku.
Wśród sławnych osób stosujących ten medykament można wymienić filozofa Francisa Bacona (1561-1626), mającego zwyczaj nawet przysięgać na proszek z mumii. Albo króla Francji, Franciszka II Walezjusza, który nigdy nie wyruszał na bitwę bez torebki wypełnionej proszkiem z mumii i rabarbaru - w razie zranienia należało mu ten specyfik natychmiast zaaplikować. Jeszcze w XIX w. szc\ch perski przesłał krolowej Wiktorii niewielkie ilości mum jako niezwykle cenny podarek.
Ponieważ dość szybko popyt na „lek" znacznie przewyższył podaż, proszek stał się tak cenny, że nawet funkcjonował jako środek płatniczy. Kupcy zaczęli wówczas sami robie mumie, skupując zwłoki straconych kryminalistów czy bezdomnych. Takie fałszywe mumie stały się szalenie powszechne.
== Odwijanie mumii ==
W XYI-XVIII w. mumie można było łatwo znaleźć na aptecznych półkach lub w prywatnych kolekcjach różnych niezwykłych przedmiotów nazywanych gabinetami osobliwości. Początkowo publiczne odwijanie mumii urzadzano dla rozrywki. Dopiero później zabalsamowane zwłoki zaczęli badać paleopatolodzy, naukowcy zajmujący się badaniem schorzeń występujących u ludzi w czasach historycznych. Najprawdopodobniej jednego z pierwszych takich „rozrywkowych" rozwinięć dokonano w 1658 r. w pewnej wrocławskiej aptece. To wydarzenie opisał dokładnie niemiecki dramatopi- sarz i poeta, Andreas Gryphius, w traktacie „Mumiae Wratislavienses" z 1662 r. Rozwinięcie i sekcję mumii egipskiej przeprowadzono w asyście kilku wrocławskich lekarzy w podmiejskiej siedzibie Jakuba Krause- go, farmaceuty i medyka, właściciela mumii oraz apteki Pod Murzynem, mieszczącej się przy dzisiejszym placu Solnym we Wrocławiu. W swoich zbiorach Krause miał trzy mumie, zachowane w różnym stanie, pochodzące z gabinetu osobliwości wrocławskiego medyka i botanika, Laurentiusa Scholza von Rosenau (1552-1599). Po jego śmierci całą kolekcję zakupił Christian Krause, ojciec Jakuba, który w końcu przekazał ją synowi.

Sproszkowane mumie - Historia wersji

Sauron o 20:56, 29 sty 2012

Sauron o 20:54, 29 sty 2012

Sauron o 20:52, 29 sty 2012

Sauron: Utworzył nową stronę „W średniowieczu, gdy w Europie panował zabobon, Arabowie potrafili skutecznie leczyć rozmaite schorzenia, stosując pigułki, ekstrak­ty, syropy czy wody aromatyczn...”

Sauron: Utworzył nową stronę „W średniowieczu, gdy w Europie panował zabobon, Arabowie potrafili skutecznie leczyć rozmaite schorzenia, stosując pigułki, ekstrakty, syropy czy wody aromatyczn...”